'In de waan van de dag'
Er zijn van die dagen, dan sta ik op, ga naar mijn werk en om vijf uur kijk ik op de klok
en denk ' hee, wat is er gebeurd'!
En voor ik het besefte verstreek er weer een dag.
Een dag die ik niet bewust beleefd heb.
Een dag die ik niet bewust beleefd heb.
Om dit tegen te gaan zei ik altijd 'Ik ga stoppen met werken'.
Maar ik wil eigenlijk niet stoppen met werken, ik wil af van het idee dat ik iets moet.
Werken is een ding dat moet. Je moet toch boterhammen eten, niet waar!
Maar hoe heerlijk lijkt het mij om niet meer te moeten werken om te overleven
en dat ik gewoon kan doen wat ik wil, wat ik leuk vind.
Daarmee zeg ik niet dat ik mijn werk niet leuk vind, integendeel dat vind ik juist erg leuk,
maar minder dan vijf dagen in de week is nog steeds leuk.
In de loop der tijd kwam ik er achter dat ik een grote aversie heb tegen moeten.
Ik moet dit doen anders vinden ze me niet aardig. Als ik het niet doe worden ze boos.
Ik doe dit en dit want dat vind ik leuk (daah, not dus). Liegen tegen mezelf want ik moet.
IK MOET HELEMAAL NIKS!!!
en wee degene die het lef had of heeft om te zeggen 'jij moet', ook al bedoelen ze dat goed.
Dat moeten is bij mij een kinkje in de kabel, een kortsluiting in mijn circuit.
Moeten is iets wat mij bij mij iets oproept ('triggered') wat ik niet wil.
Met alle logica en redenatie kon ik er niet mijn vinger achter krijgen wat dat nou is, dat oproepen.
Allerlei zoektochten, via ratio of gevoel, brachten geen duidelijkheid.
Ik ben toen hulp gaan zoeken . Dat leek me in het begin vervelend, een teken van zwakte.
Maar de oplossing lag niet in het feit dat iemand alles voor mij overnam, uit handen neemt.
Nee, ik had genoeg aan een aantal kritische vragen, een aantal tips, die mij voldoende input gaven
om weer vol energie uit VRIJE WIL verder te gaan .